ตอนที่ 16 เมื่อนายเอกเมา VS พระเอกเจ้าเล่ห์ (ตอนจบครับ)

 

 

ค่ำๆ ผมก็ตื่นขึ้นมา ตายละหว่าว่าจะนอนพักแค่แป้บเดียวเอาซะยาวเลย ผมรีบลุกไปล้างหน้าล้างตาไม่ใช่อะไรครับเริ่มหิวแล้วน่ะ หันไปมองหาไอ้พี่อุรุฮะ มันไม่อยู่แฮะ จะไปไหนไม่มีบอกอ่ะ แล้วทีผมจะไปมั่งต้องให้รายงานมันจัง ผมเช็ดหน้ายังไม่ทันเสร็จไคก็มาเคาะประตูห้องเรียกเบาๆ

 

 

 

 "กี้ ตื่นรึยังวะ ไปกินข้าวกันเหอะ" เพื่อนผมค่อยๆ เปิดประตูเข้ามาเบาๆ อย่างกลัวว่าจะรบกวน

 

 

 

"อือ...ไปดิ กำลังหิวเลย พวกพี่ๆ เค้าไปไหนกันหมดอ่ะ"

 

 

 

"อยู่ตรงชายหาด มาเร็ว" ไคเร่งผมยิกๆ สงสัยจะหิวจัดแฮะ

 

 

 

 

เมื่อผมสองคนเดินไปถึงชายหาด โอ้ว...ทะเลเผา บาร์บีคิว น่าหม่ำทั้งนั้นเลย (ใครเป็นคนคิดเมนูมื้อค่ำเนี่ยขอไอ้กี้กอดทีเหอะ) และแน่นอนครับเครื่องดื่มมันก็ไม่พ้นแอลกอฮอล์ (เด็กเข้ามาอ่านเค้าจะคิดว่ามึงเป็นคนยังไงเนี่ยไอ้คนแต่ง/เรื่องของกุว่ะครับไอ้กี้) แต่เอ...พี่อาโอย  พี่ซาจิ พี่เรตะ ไคและผม  แล้วไอ้คุณแฟนผมหายหัวไปไหนของมันอีกละเนี่ย ผมยังไม่ทันได้คิดด่ามันต่อก็มีเค้กก้อนใหญ่ลอยมาตรงหน้า

 

 

 

"Happy Birthday นะที่รัก" โผล่มาทีก็หวานนำเชียวนะ (ว่าแต่...วันนี้วันที่ 1 เออ..วันเกิดกรูนี่หว่า ลืมไปเลยอ่ะครับ - -")งั้นที่หายไปกันวันนี้นี่อยากบอกนะว่าไปซื้อของกันมาเนี่ย แน่ๆ เลย

 

 

 

"Happy Birthday นะรุกิ" เสียงคนอื่นๆ ดังขึ้นโดยพร้อมเพรียงกัน โฮ่ยยยย มีความสุขครับ หายงอนมันก็ได้ เพราะมันหายไปอย่างมีเหตุผล555 พี่อาโอยกับพี่ซาจิให้นาฬิกาปลุกผมครับ ข้างในเป็นรูปผมที่ถูกน้องหมาเลียหน้าครับ ก็น่ารักดีครับผมชอบแต่

 

 

 

"อ่ะนะ ไปเอารูปนี้มาได้ยังไงเนี่ย พี่เรตะ ไค หรือพี่อุรุฮะเป็นไส้ศึกยอมรับมาซะดีๆ " ผมถามแล้วหัวเราะอย่างอารมณ์ดี ทำเอาคนอื่นๆ พากันหัวเราะไปด้วยแต่ก็ไม่มีใครยอมรับแฮะ พี่เรตะกับไคให้นาฬิกาข้อมือ

 

 

 

"ง่า ทำไมถึงมีแต่นาฬิกา พวกพี่นัดกันไปซื้อรีเปล่าเนี่ย" ผมถามพี่เรตะ ทำเอาพี่ชายผมอมยิ้ม

 

 

 

"ก็เห็นว่ามันสวยดี อีกอย่างไม่เห็นรุกิใส่นาฬิกา จะดูเวลาทีก็ต้องหยิบมือถือพี่ว่ามันไม่ค่อยสะดวกเลยซื้อนี่ให้แทน ชอบไหม"

 

 

 

 

"ชอบครับ ขอบคุณนะครับ ^ ^ แต่ไม่ดีเลยอ่ะ ได้ของขวัญจากคู่ที่เป็นแฟนกันของขวัญมันจะเหลือครึ่งเดียว" ผมบอกก่อนจะหยิบมาใส่ทันที ไม่ค่อยจะเห่อเลยอ่ะ

 

 

 

"ไอ้อุ๊ ของมึงล่ะ" พี่อาโอยถามเมื่อเห็นว่าพี่อุรุฮะยังไม่ได้ให้อะไรผม เออนั่นดิ แล้วของพี่อ่ะ

 

 

 

"เอาไว้ให้ตอนอยู่ด้วยกัน 2 คนดีกว่า ของๆ กุให้ต่อหน้าพวกมึงไม่ได้" จบคำพี่อุรุฮะคนอื่นๆ ก็พากันโห่แซวอย่างขัดใจ ปนขำ แต่ผมอ่ะเขิน

 

 

 

 

ผมเค้กไปวางบนโต๊ะก่อนที่พวกเรา 6 คนจะมานั่งล้อมวงกินมื้อค่ำด้วยกัน มื้อนี้อาหารปากก็อร่อย อาหารตาก็ขาวเชียวครับ ก็แฟนผมใส่กางเกงขาสั้นน่ะ แอบหวงเล็กๆ แต่ตรงนี้ไม่ค่อยมีคนเดินผ่านเท่าไหร่ ลำพังไอ้โอยกับไอ้เรย์ผมไม่ค่อยหวงไหร่หรอกครับ เพราะพวกมันมีแฟนมาด้วย ถ้าไม่มีผมคงไล่รุกิมันไปเปลี่ยนแล้วล่ะ

 

 

 

"ดีนะเนี่ยที่พรุ่งนี้ไม่ต้องรีบตื่น ยอมแพ้พี่อาโอยครับ มาแต่ละแก้วนี่แทบจะหลับให้ได้เชียว" รุกิมันแซวไอ้โอยทำเอาพวกผมฮากันดังลั่น

 

 

 

"ไม่ได้หรอก จะกินทั้งทีมันต้องกินให้เมาสิ ที่สำคัญวันนี้ฤกษ์ดี หึหึ" ไอ้เชี่ยโอยพูดค้างไว้แค่นั้น ก่อนที่พวกเราหกคนจะชนแก้วกันอย่างสนุกสนาน วันนี้ผมชนกับแฟนมากเป็นพิเศษ เปล่านะครับ ผมไม่ได้มีแผนอะไรจริงจริ๊ง แค่เห็นว่าห้องพักมันอยู่ใกล้แค่นั้นเอง(แอบไขว้นิ้ว)

 

 

 

นั่งคุยกันไปเรื่อยๆ ดื่มกันจนดึกเลยครับ ท่าทางไอ้น่ารักมันทั้งง่วงทั้งเมาแล้วนะนั่น มันนั่งเอนไปเอนมาก่อนจะหันมาทำตาหวานใส่ผมและสะกิดแขนผมเบาๆ

 

 

 

"พี่อุรุฮะ ผมจะไม่ไหวแล้วอ่ะ" ไม่อยากจะบอกครับ ผมได้ยินเสียงมันเวลาเมาๆ แบบนี้แล้วจิตใจเตลิดเปิดเปิง เสียงแฟนผมเซ็กซ์ซี่มากกกกก

 

 

 

"งั้นแป้บนะ กินเค้กกันก่อน" แล้วผมกับไอ้โอยก็ลุกไปจัดการจุดเทียนบนเค้ก พร้อมๆ กับเพลง Happy Birthday ที่ดังขึ้น เมื่อเพลงจบรุกิก็เป่าเทียนแล้วพยายามตัดแบ่งให้ทุกคน แบบว่าตรงมั่งไม่ตรงมั่ง คงเมามากอ่ะครับ555

 

 

 

 

รุกินั่งกินเค้กสลับกับดื่มเหล้าที่ผมขยันหยิบแก้วไปให้ไอ้โอยเติม (บ้านไหนสอนเมิงให้กินเหล้ากับของหวานวะกี้ เดี๋ยวก็เมาตายห่าหรอก)

 

 

 

"นี่...อยากกินเชอร์รี่ของนายอ่ะ" ผมบอกแฟนผม เมื่อเห็นว่ารุกิมันยังไม่ได้กินเชอร์รี่ที่ประดับอยู่บนหน้าเค้ก รุกิมันมองหน้าผมก่อนจะรีบหยิบเชอร์รี่เข้าปากทันที พร้อมกับส่งสายตาประมาณว่า ไม่ได้แอ้มของกุหรอกครับพี่ มาให้ผมพร้อมด้วยยิ้มเยาะเย้ยนิดๆ แต่รุกิมันก็น่าจะรู้นะว่าคนอย่างผมถ้าบอกว่าจะเอา ผมก็ต้องเอาจนได้แหละ

 

 

ผมสอดมือรั้งคอกี้จนหน้ามันเข้ามาชิดก่อนจะก้มลงมาจูบ แล้วสอดลิ้นไปคว้าเชอร์รี่ในปากมัน ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของทุกคนรวมทั้งแฟนผมด้วย ไม่แคร์ครับจะมองก็มองไป ใจกล้า หน้าตาดีอยู่แล้ว 555

 

 

 

"แบบนี้ก็ดี อร่อยกว่าหยิบกินเองตั้งเยอะ" ผมพูดแล้วหัวเราะอย่างอารมณ์ดีปนสะใจที่แย่งของกี้มาได้

 

 

 

"มึงไม่กลัวพวกกุจะเป็นเบาหวานตายรึไง" ไอ้เรย์บ่นเบาๆ หลังจากได้สติ แฟนผมมันก็ก้มหน้าก้มตากินเค้กอย่างเดียวแล้ว แถมตอนนี้หน้ามันแดงไม่แพ้เชอร์รี่ในปากผมแน่ๆ

 

 

 

 

"อิจฉาว่ะ  ซาจิ...เค้าอยากกินเชอร์รี่" ไอ้โอยบ่นนิดๆ ก่อนจะหันไปอ้อนซาจิ แต่ซาจิให้มือผลักหน้าเพื่อนผมออกมา

 

 

 

"โตเป็นควายแล้ว อย่ามาอ้อนเป็นเด็ก แอ๊บยังไงก็ไม่เนียน หน้าไม่ให้แล้ว ถ้ารุกิหรือไคทำยังพอว่า" ซาจิว่ายิ้มๆ ทำเอาพวกผมฮากันสนั่น

 

 

 

"มาๆ แก้วสุดท้ายแล้ว จะได้แยกย้ายกันไปพัก พรุ่งนี้บ่ายๆ ไปเล่นน้ำกัน ช่วงเช้าก็ตัวใครตัวมันละกันนะ" ไอ้เรย์บอกพวกเราพลางหันมายิ้มให้ผมอย่างรู้กัน รุกิมันมองผมสองคนอย่าสงสัย แต่ก็ไม่ได้ถามอะไรออกมา แก้วของแต่ละคนถูกเติมจนเต็มก่อนที่พวกเราจะชนกันแล้วดื่มรวดเดียวหมด และลุกแยกย้ายกันไปพัก

เพียงแค่เราสองคนลุกขึ้นเท่านั้น ไอ้น่ารักก็นั่งลงอย่างเดิมครับ ท่าทางจะเมามากเลยนะนั่น

 

 

 

"รุกิครับ ไม่ไหวเหรอ" ผมนั่งลงใกล้ๆ แล้วถามอย่างห่วงใย

 

 

 

"ไหวครับ แต่แป้บนึง มึนหัวเมามากมาย ขอตั้งสติแป้บ" รุกิบอกผมเบาๆ ก่อนจะชันเข่าขึ้นมาเอาแขนพาดแล้วก็ซบหน้าลงไปบนแขนตัวเองอีกที