J-Rock_God of DeatH

ตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะที่ฉันเฝ้ามองเพียงแต่นาย 

เมื่อไหร่กันที่ฉันคิดกับนายมากกว่าแค่คำว่า ‘เพื่อน’ 

 

ไม่รู้ว่าถ้าวันไหนชีวิตฉันขาดนายจะเป็นอย่างไร 

ที่ฉันรู้เพียงอย่างเดียวก็คือ ตอนนี้ฉันหยุดรักนายไม่ได้ซะแล้ว...อุรุฮะ

 

“อุรุฮะ  ฉันรักนาย”  สิ้นเสียงบอกรักทั้ง ทุกอย่างตกอยู่ในความเงียบ แม้เสียงลมหายใจก็ยังบางเบา รูกิเป็นฝ่ายเฝ้ารอคำตอบจากร่างสูงที่ยืนอยู่ตรงหน้า  ไม่ว่าผลจะออกมาอย่างไร  วันนี้เค้าก็พร้อมจะยอมรับมัน 

 

“ขอโทษนะ  แต่ฉันไม่เคยคิดจะเป็นตัวแทนของใคร”  อุรุฮะพูดหลังจากที่หายจากการตกใจกับการบอกรักที่รวดเร็วของรูกิ  ก็ไม่ใช่เพราะเจ้าตัวอยากจะประชดเรตะที่ไปคบกับไคหรอกหรือถึงได้มาบอกรักเค้าโดยที่ไม่ทันได้ตั้งตัวแบบนี้ 

ความจริงเค้าคงจะดีใจมากถ้ารูกิบอกจากใจจริง  ไม่ใช่เพราะผิดหวังจากเรตะแล้วจะมายึดเค้าเป็นที่พึ่ง  ถึงจะรักรูกิแค่ไหนแต่เค้าคงฉวยโอกาสตอนที่อีกฝ่ายกำลังอ่อนแอไม่ได้  เมื่อไหร่ที่รูกิเข้มแข็งและยอมรับเรื่องของเรตะกับไคได้  คนที่เจ็บปวดก็จะเป็นเค้าที่ได้รับแต่ความรักจอมปลอมจากรูกิ 

 

“นายไม่ใช่ตัวแทนของใคร  ฉันรักนายจริงๆ นะ”  รูกิยังคงยืนยันคำเดิม แม้เสียงที่เอื้อนเอ่ยออกมาจะแผ่วเบานักเพราะเจ้าตัวพยายามกลั้นน้ำตาที่แทบจะเอ่อล้นออกมาจากการได้ยินคำปฏิเสธจากร่างสูงของเพื่อนร่วมวง  แต่กระนั้นอุรุฮะก็ยังคงได้ยินทุกคำพูดอย่างชัดเจน

 

“นายอย่าคิดว่าฉันโง่ไปหน่อยเลยรูกิ  อีกหน่อยนายก็จะลืมเรตะได้เอง  เจ็บแค่นี้คงไม่ถึงตายหรอก”  อุรุฮะบอกอีกครั้งก่อนจะเดินจากไปโดยไม่ได้หันมามองอีกฝ่าย 

 

“ทำไมฉันต้องลืมเรตะล่ะ  คนที่ฉันต้องลืมคือนายต่างหาก อุรุฮะ”  เสียงที่พูดออกมานั้นช่างแผ่วเบา  สองขาทรุดนั่งลงบนพื้นนั้นอย่างคนไร้เรี่ยวแรง  ฝ่ามือบอบบางที่เคยจับไมค์บนเวทีตอนนี้ได้แต่ช่วยเช็ดน้ำตาของตัวเองที่รินลงมาหยดแล้วหยดเล่า 

.

.

.

“รูกิ  เฮ๊ย!!! นายเป็นอะไรไปเนี่ย”  ทั้งเรตะและไคที่เดินออกมาจากห้องซ้อมพอดี  ต่างวิ่งมาทางรูกิอย่างตกใจ  ก็เจ้าตัวเล็กเอาแต่นั่งซบหน้าลงกับหัวเข่า และเมื่อร่างบางเงยหน้าขึ้นมาทั้งสองคนก็ต้องตกใจเป็นสองเท่า  เพราะใบหน้าหวานกลับมีแต่น้ำตาที่ยังคงไม่หยุดไหล

 

“ฮึก...เรตะ  ไค  ฉันอยากกลับบ้าน”  ร่างบางยังคงสะอึกสะอื้นขณะที่บอกเพื่อนทั้งสองคน  ไคที่ดูเหมือนจะได้สติเร็วกว่ารีบยัดกระเป๋าใส่ไม้กลองของตัวเองใส่มือเรตะ  และช่วยพยุงเพื่อนตัวเล็กขึ้นเดินทันทีโดยที่ไม่ได้ถามอะไรสักคำ เรตะเองก็รีบเดินตามทันที ห้องของรูกิคือเป้าหมายที่ทั้งสามคนกำลังมุ่งหน้าไป 

 

 

ตลอดทางมีแต่ความเงียบโดยที่มีเสียงสะอื้นของรูกิดังขึ้นมาบ้างเป็นระยะ  ไม่ว่าจะเรตะหรือกระทั่งหัวหน้าวงอย่างไค ไม่มีใครกล้าถามถึงความเป็นมาของเรื่องราวได้แต่รอเวลาให้รูกิพร้อมที่จะเล่าด้วยตนเอง  เพียงไม่นานก็มาถึงห้องพัก  ไคเป็นฝ่ายจัดการไขประตูห้องให้เพราะถ้ารอรูกิลำพังแค่จะยืนก็แทบจะไม่อยู่อยู่แล้วทันทีที่เดินเข้าไปนั่งบนเตียง  รูกิก็พูดขึ้นมาเบาๆ  

 

 

“รู้มั๊ย  วันนี้ฉันบอกรักอุรุฮะมาล่ะ  แต่เค้าบอกว่า ไม่อยากเป็นตัวแทนของใคร เป็นตัวแทนอะไรกัน  หมอนั่นเป็นคนเดียวที่ฉันรักเลยนะ  แล้วจะเป็นตัวแทนของใครได้อย่างไรกัน  ไม่เข้าใจเลย”  นั่นทำให้ทั้งสองคนทำหน้าเข้าใจถึงเรื่องราวทุกอย่างขึ้นมาทันที แต่ก็ไม่มีใครซักถามอะไร  เพราะแค่เห็นรูกิร้องไห้ก็คงจะเดาได้ถึงคำตอบของอุรุฮะ 

 

“พวกนายไม่ต้องห่วงนะ  เดี๋ยวพรุ่งนี้ฉันก็หายแล้วหละ  เจ็บแค่นี้คงไม่ถึงตายหรอก”  รูกิบอกทั้งสองคนแล้วพยายามฝืนยิ้มออกมาเพื่อที่จะทำให้เพื่อนไม่ต้องกังวลกับเรื่องของตัวเองมากมายนัก เรตะเองก็ไม่ได้กังวลธรรมดาท่าทางเรื่องนี้จะมีการเข้าใจผิดกันใหญ่โตแล้วหละ  สงสัยต้องเคลียร์กับอุรุฮะด่วนๆ ก่อนที่รูกิจะร้องไห้ไปมากกว่านี้ 

 

“พวกนายรู้มั๊ยเมื่อคืนก่อนฉันฝันถึงอุรุฮะด้วยนะ  ถ้าคืนนี้ฝันอีกก็ดีสิ เฮ้อ....”  ร่างบางพูดก่อนจะยิ้มออกมาอย่างมีความสุขเมื่อนึกถึงความฝันของตนเองเมื่อคืนที่ผ่านมา 

 

“อย่างว่าละนะ  แค่นอนให้หลับยังยากเลยคืนนี้”   

 

“ฉันมานอนเป็นเพื่อนนายดีกว่านะ”  เรตะอาสาทันที  ทำเอาไคพยักหน้าอย่างเห็นด้วยที่จะให้เรตะมานอนเป็นเพื่อนรูกิสุดๆ เห็นอาการแบบนี้ไม่วางใจจะให้อยู่คนเดียวเลยจริงๆ

  

“ไม่เป็นไรน่าฉันอยู่ได้  พวกนายอย่าทำเหมือนฉันเป็นคนอ่อนแออย่างนั้นสิ  ไปๆ พวกนายสองคนกลับไปจู๋จี๋กันได้แล้ว  ฉันอยากรีบนอนไวๆ จะได้ฝันอีก”  รูกิพูดพลางไล่ต้อนทั้งสองคนออกนอกห้อง  แต่ถึงอย่างนั้นเรตะและไคก็ยังคงมองด้วยความเป็นห่วง  เห็นแบบนี้ก็เถอะแต่รูกิน่ะเป็นคนที่อ่อนไหวง่ายจะตายไป 

 

“งั้นฉันกลับก่อนดีกว่านะ นายอย่าคิดมากนะรูกิ  ฉันว่ามันต้องมีการเข้าใจอะไรผิดกันแน่ๆ เลย  เดี๋ยวยังไงจะช่วยเคลียร์ให้”  เรตะบอกเมื่อทำท่าเหมือนพอจะนึกอะไรออก  ทำเอาไคหันมามองหน้าคนรักของตัวเองอย่างงงๆ เล็กน้อย แต่ก็ยอมเดินตามแรงจูงที่ข้อมือแต่โดยดี 

 

“อย่าคิดมากนะ  ยังไงพรุ่งนี้หยุดซ้อมสักวันก็ได้  นายพักหน่อยท่าจะดี”  ไคบอกก่อนที่รูกิจะปิดประตูห้อง 

 

“อืม...ดีเหมือนกัน  ขอบใจนะ กลับกันดีๆ ล่ะ” นั่นคือประโยคสุดท้ายที่ร่างบางเอ่ยออกมาก่อนจะปิดประตูตามหลังทันที  ทั้งเรตะและไคมองหน้ากันก่อนที่จะเดินออกมาขึ้นรถ ทันทีที่ถึงรถเรตะก็หยับมือถือขึ้นมากดทันที  เพียงไม่นานก็มีเสียงตอบรับจากปลายสาย 

 

“อุรุฮะ นายอยู่ที่ไหนน่ะ  ฉันว่าเรามีเรื่องคุยกันนิดหน่อยนะ”เรตะถามทันทีเมื่อได้ยินอีกฝ่ายรับสาย  คุยอีกเพียงแค่สองสามประโยคแล้วเรตะก็สตาร์ทรถมุ่งไปยังจุดหมายโดยที่มีไคนั่งไปด้วยกัน 

*************************

“เกิดอะไรขึ้นระหว่างนายกับรูกิรึเปล่า  ตอนเลิกซ้อมฉันเห็นรูกิร้องไห้อยู่หน้าห้อง”  เรตะเป็นฝ่ายเปิดประเด็นหลังจากที่ทั้งตัวเองและไคเดินมานั่งที่โต๊ะอย่างเรียบร้อยในร้านเดิมที่ทุกคนต่างคุ้นเคยกันเป็นอย่างดี  แต่วันนี้ขาดสมาชิกหน้าเดิมไปหนึ่งคนที่คิดว่าตอนนี้คงกำลังพยายามที่จะนอนหลับให้ได้   

 

“นั่นสิ  ฉันก็ว่ามันแปลกๆ นะ วันนี้ดูนายเงียบๆ พิกล”  อาโออิว่าขึ้นมาบ้าง  หลังจากที่อุรุฮะลากเค้าออกมาก็แทบจะไม่ได้พูดอะไรกันเลย มาถึงร้านอุรุฮะก็ดื่มเอาๆ อย่างกับไม่ได้กินเหล้ามาทั้งเดือน 

 

“ก็ไม่มีอะไรนี่”  อุรุฮะยังคงตอบขรึมๆ ทำเอาเรตะถอนหายใจ 

 

“รูกิบอกฉันว่า เค้าบอกรักนาย”  เรตะพูดขึ้นมาแค่นั้นก่อนจะเงียบรอดูปฏิกิริยาจากอีกฝ่าย 

 

“แล้วไง”  อุรุฮะถามขึ้นอย่างกวนอารมณ์นิดๆ ทำเอาเรตะหมั่นไส้ 

 

“ถ้านายคิดว่ารูกิชอบฉันจริงๆ  นายคงขี้หึงจนหน้ามืดตามัวเกินไปแล้วหละ” เรตะจี้จุดได้อย่างตรงใจของอุรุฮะที่สุด  ทำให้อุรุฮะหันมามองอย่างงงๆ ที่เรตะล่วงรู้ถึงความคิดของตนเอง 

 

“รู้จักกันมานาน  ทำไมฉันจะไม่รู้ว่านายคิดยังไงกับเจ้าตัวเล็กนั่น” 

 

“ความจริงที่รูกิแกล้งมาอี๋อ๋อกับฉันก็เพราะอยากลองใจไคต่างหาก  แถมตอนนี้มันก็สำเร็จซะด้วย  ฉันถึงได้ตัวติดไคเป็นตังเมอย่างนี้ไง  ความจริงรูกิไม่ได้คิดอะไรกับฉันมากไปกว่าเพื่อน  แต่คนที่เค้ารักคือนายต่างหาก” 

 

“ฉันว่าแล้วไง”  อาโออิว่าพลางตบโต๊ะเบาๆ และหัวเราะอย่างเอาเป็นเอาตาย ทำเอาไคก้มหน้าอย่างอายๆ แต่คนที่อึ้งจนพูดอะไรไม่ออกกลับกลายเป็นอุรุฮะ 

 

“เนี่ย เห็นเค้าบอกฉันว่าหลังจากที่ฉันกับเรตะเข้าใจกันดีแล้ว  เค้าก็จะทำให้ฝันของเค้าเป็นจริงบ้าง  คิดอยู่ตั้งนานว่ามันคืออะไร  พึ่งจะรู้ก็วันนี้แหละ  เรตะใจร้ายนะ ไม่เห็นบอกกันบ้างเลย” ไคว่าอย่างแอบงอนนิดหน่อย 

 

“อ้าว  ก็อยากให้รูกิบอกเองนี่นา  แต่นะเพราะบางคนมันหึงจนหน้ามืดไม่ได้ดูเลยความความจริงมันเป็นยังไง รูกิถึงต้องไปนอนร้องไห้อย่างนั้นอ่ะ”

 

“ฉันไม่ได้หึง  และก็ไม่ได้คิดอะไรกับหมอนั่นด้วย”  อุรุฮะเถียงเรตะอย่างเคืองๆ  

 

“ถ้านายยังยืนยันอย่างนั้นก็ตามใจ  งั้นฉันกลับละ พรุ่งนี้หยุดซ้อมวันนึงนะ เพราะงั้นพวกนายจะดื่มกันถึงเช้าเลยก็ได้”  เรตะบอกก่อนจะหัวเราะและลุกขึ้น 

 

“ยังไงก็กลับกันดีๆ ล่ะ”  ไคบอกก่อนละลุกตามขึ้นมาอีกคน เมื่อลับหลังทั้งสองคนอาโออิก็ชวนคุยเมื่อเข้าใจว่าสิ่งที่ตัวเองสงสัยไว้เป็นจริง 

 

“ฉันก็ว่าอยู่  ทำไมเวลาเล่นคอนเสิร์ต รูกิมันทำไมชอบมองไปแต่ทางนายบ่อยๆ ยังคิดว่ารูกิแอบชอบนายรึเปล่า  แต่ไม่คิดว่าจะเป็นจริงนะเนี่ย 555” และยังไม่ทันที่อาโออิจะพูดอะไรต่อ อุรุฮะก็ลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็วทำเอาอาโออิมองอย่างงงๆ  

“อะไร ลุกทำไม” 

“ฉันพึ่งนึกได้ว่ามีธุระ  กลับก่อนนะ” 

“เฮ๊ย!!!  อะไรกัน นายเป็นคนลากฉันออกมานะ ทิ้งกันดื้อๆ งี้เลยเรอะ” 

“เอาไว้วันหลังฉันเลี้ยงละกัน ไปละ”  แล้วอุรุฮะก็รีบร้อนลุกไปทันที 

“ไม่เป็นไร  ยังไงก็คุยกันดีๆ ล่ะ”  อาโออิบอกก่อนจะหัวเราะเมื่ออุรุฮะหันมามองหน้าตัวเองอย่างอึ้งๆ     

 

“ทำไมจะไม่รู้ล่ะ  หน้านายมันฟ้องซะขนาดนี้ 555 ไปเหอะ  โถ่เอ๊ย...แล้วก็บอกว่าไม่ได้ชอบๆ ” อาโออิโบกมือไล่เพื่อนแต่ไม่วายแซวตามหลังร่างสูงที่รีบร้อนเดินออกไป ระหว่างที่มุ่งหน้าไปยังบ้านของรูกิ อุรุฮะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดเบอร์ที่คุ้นเคยลงไป  เสียงสัญญาณดังอยู่ 3 – 4 ครั้งแล้วมันก็โดนตัดไป  พอกดโทรออกอีกครั้งก็พบว่ารูกิปิดเครื่อง ทำเอาอุรุฮะเริ่มใจไม่ดี  รีบเหยียบคันเร่งเพื่อที่จะไปหารูกิให้เร็วขึ้นอีก 

*********** 

ทางด้านของรูกิ หลังจากที่ทั้งเรตะและไคกลับไปแล้ว ใบหน้าที่ฝืนยิ้มนั้นกลับมีหยาดน้ำใสๆ เอ่อขึ้นมาอีกครั้ง  สองมือยกขึ้นปิดหน้าก่อนจะเดินกลับมาล้มตัวลงบนเตียงนอน 

 

 

‘ทำไมถึงได้รู้สึกทรมานขนาดนี้นะ  ขนาดว่าทำใจแล้วว่าถึงจะได้ยินคำปฏิเสธจากนายฉันก็จะเข้มแข็ง  แต่เมื่อได้ยินจริงๆ แม้แต่แรงที่จะหายใจยังทำได้ยาก ทำไมฉันถึงได้รักนายมากขนาดนี้  ทำไมกันนะ’  ได้แต่คิดกับตัวเองเงียบๆ ในใจปล่อยให้น้ำตาไหลเท่าที่อยากจะไหล 

สายตาที่เหม่อลอยหันไปมองรูปที่วางอยู่ข้างเตียง  ในกรอบรูปสีดำนั่นเป็นรูปของพวกเค้าทั้งห้าคน  แต่สายตาของรูกิกลับไปหยุดอยู่ที่ตำแหน่งขวาสุดของรูป ที่ซึ่งอุรุฮะยืนอยู่ตรงนั้น มือบางเอื้อมมือไปหยิบกรอบรูปนั้นมาแนบกาย  ปลายนิ้วเรียวสวยไล้ไปมาเบาๆ ตรงหน้าของอุรุฮะพร้อมกับคำถามที่เอ่ยขึ้นเบาๆ เหมือนกับจะถามคนในรูป

 

“ถ้าแค่ในฝัน  ฉันมีสิทธิที่จะรักนายได้ใช่ไหมอุรุฮะ  ฉันขอแค่นี้นายคงไม่ว่าอะไรใช่ไหม”  ก่อนที่จะกอดรูปเข้ากับตัวเองแล้วหลับตาลง  พลิกซ้ายก็แล้ว  พลิกขวาก็แล้ว นอนหงายก็ยังไม่หลับ ทำเอารูกิเริ่มจะหงุดหงิดตัวเอง 

 

“แล้วแบบนี้ฉันจะรีบไปเจอนายได้อย่างไรกัน  ไม่อยากอยู่อย่างนี้อีกแล้ว  ฉันทรมาน  อยากหลับตลอดไปเลย  อยากอยู่ด้วยกันในฝันกับนายตลอดไป” รูกิหยิบยานอนหลับที่อยู่ในตู้มากิน สองเม็ดแรกกินไปครึ่งชั่วโมงแต่มันก็ยังไม่หลับ ทำเอาร่างบางต้องลุกขึ้นมานั่งบ่นรำพันในใจ

 

‘ขนาดคิดจะเจอนายแค่ฝัน ยังยากขนาดนี้เลยหรือเนี่ย’ ก่อนที่ยานอนหลับอีก 3 เม็ดจะตามเข้าไปอีก   เพียงแค่ล้มตัวลงนอน กำลังจะหลับเสียงโทรศัพท์ที่ดังขึ้นทำเอาร่างบางขมวดคิ้วอย่างขัดใจ

 

 

‘ใครกันนะ  กวนใจจริง  คนกำลังจะหลับอยู่แล้วเชียว  อย่าพึ่งกวนใจได้มั๊ย’ คิดใจในก่อนที่จะหยิบมือถือมาปิดเครื่องโดยที่ไม่ได้ดูเลยว่าเป็นเบอร์ของใครแล้วก็วางไว้บนเตียงก่อนที่รูกิจะหันมาหยิบยาเข้าปากอีกหลายเม็ด  วินาทีนี้การได้นอนหลับคือสิ่งที่มีค่าที่สุดสำหรับรูกิ