J-Rock_God of DeatH

เป็นอุ๊-กี้ สั้นๆ แต่งด้วยอารมณ์ในตอนนั้นเลย เฟลมาก

ช่วงจิตตกสุดๆ ตอนแต่งก็ไม่ได้คิดอะไรแค่แต่งตามอารมณ์

แต่พอมานั่งตรวจทานคำผิดถึงได้รู้ว่า......

ฟิคกรู "จิต" โคตรๆ - -"

แต่ถ้าใครชอบแนวจิตๆ อาจจะสนุกก็ได้นะ

Luving Dead Uru-Ki

Let's Go..........

ขณะที่นายกำลังเอ่ยถึงใครบางคนอย่างมีความสุข รู้ไหมว่าฉันรับฟังชื่อนั้นด้วยความเจ็บปวด

รอยยิ้มสดใสที่นายยิ้มเวลาพูดถึงใครคนนั้นแต่ฉันกลับต้องยิ้มทั้งน้ำตา

ในขณะที่นายยอมให้เค้าทุกอย่าง นายเคยหันกลับมามองบ้างไหมว่า ฉันก็ยอมให้นายทุกอย่าง

ตอนที่นายบอกฉันว่ารักเค้ามากแค่ไหน ฉันก็อยากจะบอกเหมือนกัน ว่าฉันรักนายมากแค่ไหน นายรู้บ้างมั๊ย
.
.
..

เสียงกริ่งหน้าบ้านที่ดังขึ้น ทำให้ร่างบางที่กำลังสาละวนกับการทำอาหารอยู่ในครัวยิ้มออกมาอย่างดีใจ ก่อนจะรีบวิ่งออกมาเปิดประตูให้อย่างรวดเร็ว

“มาเร็วจังเลยอุรุฮะ มื้อเย็นยังไม่เสร็จนะ ไปนั่งรอก่อนสิ”

“เดี๋ยวฉันเข้าไปช่วยดีกว่า เริ่มจะหิวแล้วหละ วันนี้ไคซ้อมโหดมากเลย เล่นเอาแทบหมดแรงแน่ะ” อุรุฮะบอกยิ้มๆ ก่อนจะถือขวดไวน์ราคาแพงที่ถือติดมือมาด้วยเข้าไปในครัว รูกิจึงได้แต่ยิ้มแล้วเดินตามไปอีกคน

“นายจัดผักไปก็แล้วกัน นี่เหลืออีกนิดหน่อยก็เสร็จแล้วหละ เดี๋ยวฉันจัดการเอง” รูกิบอกเมื่ออุรุฮะเข้ามาในครัว แต่ก็ยืนหันซ้ายหันขวา เหมือนไม่รู้ว่าจะช่วยทำอะไรได้บ้าง ร่างสูงเดินไปที่โต๊ะที่มีจานผักสำหรับสลัดมื้อเย็น ลงมือจัดนั่นแต่งนี่จนดูน่ากินขึ้นมาทันตา

“โอเค เรียบร้อยแล้ว” อุรุฮะบอกรูกิ เมื่อจัดผักเรียบร้อย และเจ้าตัวยืนมองผลงานตัวเองอย่างชื่นชม

“งั้นก็ยกออกไปเลย ฉันจัดโต๊ะไว้แล้ว” รูกิบอกยิ้มๆ อุรุฮะไม่รอช้า รีบจัดการยกออกไป ก่อนที่ร่างบางจะได้ยินเสียงดังออกมาจากด้านนอก

“โห...วันนี้มีอะไรพิเศษรึเปล่าเนี่ยรูกิ นายจัดโต๊ะซะสวยเชียว”

‘วันที่นายจะอยู่กับฉันตลอดไปไง’ นั่นเป็นคำตอบที่แท้จริง แต่ร่างบางก็ไม่ได้เอ่ยออกมา เพียงแค่ตอบกลับไปอย่าอารมณ์ดีว่า

“นานๆ ทีก็ไม่เห็นจะเป็นอะไรเลย นายไม่ชอบหรือ”

“ชอบสิ ....ถ้าเค้าจัดโต๊ะที่บ้านฉันให้แบบนี้มั่งก็ดีสิ” อุรุฮะพูดด้วยรอยยิ้มพลางเดินเข้ามาช่วยรับของในมือรูกิมาวางลงบนโต๊ะซะเอง


‘ขอได้ไหมอุรุฮะ นายหยุดพูดถึงเค้าสักวันได้ไหม’ แม้ในใจจะเจ็บปวดแค่ไหน แต่ร่างบางก็ยังฝืนยิ้มส่งไปให้ ถ้าอุรุฮะสังเกตสักหน่อยก็จะรู้ว่ามันเป็นรอยยิ้มที่ฝืนและดูแห้งแล้งมากมายขนาดไหน


“โอเค นายนั่งรอก่อน ส่วนวายเดี๋ยวฉันไปหยิบมาเอง”

“อืม..” ร่างสูงพยักหน้าเล็กน้อย ก่อนจะนั่งลงอย่างว่าง่าย เพียงไม่นานนักรูกิก็เดินออกมาจากห้องครัวด้วยรอยยิ้มที่ดูมีชีวิตชีวาขึ้นกว่าเดิม พร้อมด้วยขวดวายที่เจ้าตัวเปิดมาเรียบร้อย และแก้ววายใบสวยอีกสองใบในมือ


“แล้วนายคิดยังไงถึงชวนฉันมากินข้าวกันแค่สองคนละเนี่ย” อุรุฮะถามขึ้นระหว่างที่กำลังนั่งทานมื้อเย็นอยู่กับรูกิ เพราะอดแปลกใจไม่ได้ปกติรูกิใช่ว่าจะขยันทำอาหารนักหนา แต่วันนี้กลับชวนเค้ามาโดยบอกว่าจะทำสปาเกตตี้ให้กิน แถมยังจัดโต๊ะซะเหมือนกับเป็นวันพิเศษอะไรสักอย่าง วันเกิดรูกิก็ผ่านมาแล้วนี่นา เอ...หรือจะฉลองล่วงหน้าให้เค้ากันนะ เอ....วันนี้วันที่ 6 มิถุนายนแล้วนี่นา
‘อาจจะเป็นไปได้’ เมื่อคิดได้ดังนั้นร่างสูงก็ยิ้มออกมา ก่อนจะรับแก้วไวน์ที่ร่างบางส่งมาให้ขึ้นจิบ


“ก็เห็นว่าพรุ่งนี้ก็วันเกิดนายแล้ว อีกอย่างถึงวันนั้นจริงๆ นายก็คงอยู่กับแฟนนาย คงไม่มีเวลาให้ฉัน” ปลายเสียงสุดท้ายแผ่วเบาลงไปโดยที่อุรุฮะไม่ทันได้สังเกต

“ขอบใจนะเพื่อน” อุรุฮะตอบด้วยรอยยิ้มกว้างอย่างดีใจ ก่อนจะก้มหน้าก้มตากินต่อไปอย่างสบายใจ ในขณะที่รูกิได้แต่พยายามระงับอารมณ์ที่น้อยใจที่กำลังพุ่งขึ้นมา


‘เพื่อน นายรู้บ้างไหมว่าฉันไม่ได้อยากเป็นเพื่อนกับนายเลยสักนิด อุรุฮะ’ ก่อนที่จะจัดการอาหารส่วนของตัวเองบ้าง
.
.
.

หลังจากจัดการกับอาหารค่ำเรียบร้อยแล้ว ทั้งสองคนก็ออกมานั่งดื่มวายกับที่โซฟาหน้าทีวี ถึงแม้ว่าปกติเวลาไปดื่มด้วยกันอุรุฮะจะเป็นฝ่ายรินให้ แต่ว่าครั้งนี้รูกิกลับเลือกเป็นฝ่ายที่จะดูแลเอง ด้วยเหตุผลที่ว่า เป็นวันเกิดของอุรุฮะ แค่เพียงดื่มวายไปสองแก้ว ร่างสูงก็รู้สึกเหมือนเริ่มหมดแรง รู้สึกเหนื่อยๆ อยากจะหลับเสียให้ได้ เริ่มมึนหัวทั้งตัวเริ่มชาไปหมด


“รูกิ...ทำไมฉันรู้สึกมึนๆ แบบนี้ก็ไม่รู้สิ แขนขาไม่มีแรงเลย” ร่างบางหันกลับมามองด้วยรอยยิ้มน่ารัก และถามอย่างห่วงใย


“นายเมาแล้วมั้งขึ้นไปนอนพักบนห้องก่อนดีกว่าไหม เอาไว้หายเมาค่อยกลับ มาฉันพยุงขึ้นไปเอง” ไม่รอช้า เมื่อพูดจบร่างบางก็ตรงเข้ามาประคองอุรุฮะให้ค่อยๆ ลุกขึ้นและเดินขึ้นไปยังห้องนอนของรูกิข้างบนอย่างทุลักทุเล เพราะนอกจากอุรุฮะจะตัวใหญ่กว่ารูกิ แถมยังเมาอีก กว่าจะถึงห้องก็เล่นเอาร่างบางเหนื่อยได้เหมือนกัน


“นายนอนพักก่อนนะ เดี๋ยวฉันไปเอาผ้ามาเช็ดหน้าให้” ก่อนที่ร่างบางจะเดินหายออกไปจากห้อง ทิ้งให้อุรุฮะยึดเตียงกว้างในห้องนั้นตามลำพัง

เพียงไม่นานรูกิก็กลับมาพร้อมกะละมังขนาดย่อมและผ้าขนหนูผืนสะอาดผืนเล็กๆ และแก้วไวน์อีก 1 แก้วที่ถูกรินมาเกือบเต็มแก้ว

มือบางบรรจงเช็ดหน้าให้ร่างสูงอย่างอ่อนโยน เสื้อที่อุรุฮะสวมอยู่ถูกปลดกระดุมจนสุดแถว ผืนผ้าไล้ไปตามผิวขาวๆ นั้นอย่างเบามือ


“เป็นยังไงบ้าง ดีขึ้นไหม” รูกิถามเหมือนไม่ได้คาดหวังคำตอบสักเท่าไหร่นัก เพราะอุรุฮะเองก็ทำได้เพียงแค่นอนมองเท่านั้น ตอนนี้ร่างสูงรู้สึกชาไปทั้งตัว แขนขาไม่สามารถจะขยับได้ ไม่แม้กระทั่งจะขยับปากพูด


“วันนี้ฉันมีเรื่องอะไรจะบอกนายหละ น่าเสียดายนะที่คนอื่นๆ คงไม่มีโอกาสได้รับรู้” รูกิพูก่อนจะมองสบตาร่างสูง เพียงครู่เดียวก็ละสายตาก่อนจะหันไปชุบผ้าในน้ำ บิดหมาดๆ และมาเช็ดตัวให้อุรุฮะอีกครั้ง โดยที่ทุกการกระทำเต็มไปด้วยความนุ่มนวลอ่อนโยน


“พวกนายเคยสงสัยกันสินะว่าทำไมฉันถึงได้เจาะหูทีละรูๆ จนมันมีถึง 5 รู ฉันบอกเสมอว่าก็เจาะไปอย่างนั้นเอง แต่ความจริงมันไม่ใช่แค่นั้นหรอกนะ” รูกิบอกก่อนจะเว้นช่วงหายใจเล็กน้อย


“ทั้งหมดมันก็เพื่อทดแทนความเจ็บปวดที่ฉันได้รับจากนาย นายมักจะเล่าเรื่องของเค้าให้ฉันฟังเสมอ ทุกครั้งที่นายบอกฉันว่า “นายรักเค้า” ฉันก็จะเจาะหู 1 รู เพราะ 1 ครั้งที่นายบอกกับฉันว่ารักเค้า มันก็เป็น 1 ครั้งที่นายได้ตอกย้ำให้หัวใจของฉันได้เจ็บปวดอย่างแสนสาหัส” ถึงตอนนี้น้ำตาที่รื้นอยู่ขอบตาค่อยๆ รินลงมาโดยปราศจากเสียงสะอื้น ร่างบางยังคงยิ้มแย้มและพูดต่อไป


“ฉันไม่ได้โทษนายนะที่นายทำร้ายฉันโดยไม่ได้ตั้งใจ ไม่เคยเลยอุรุฮะ” ปลายนิ้วเรียวสวยไล้ที่ใบหน้าของร่างสูงที่นอนนิ่งอยู่บนเตียงอย่าแผ่วเบาราวกับว่ากลัวอีกฝ่ายจะเจ็บ


“ถึงเค้าจะรู้จักนายมาก่อน ถึงฉันจะมาทีหลังแต่ฉันก็มั่นใจว่า ความรัก ที่ฉันมีให้นายไม่มีทางแพ้คนคนนั้นอย่างแน่นอน แล้วทำไมล่ะอุรุฮะ ทำไมนายไม่หันมามองฉันสักครั้ง” เมื่อพูดจบร่างบางก็ลุกออกจากเตียง เดินหยิบบางอย่างในลิ้นชักตรงโต๊ะที่เจ้าตัวมักจะใช้นั่งแต่งเพลงเป็นประจำ


“ฉันไม่ได้อยากทำแบบนี้เลย มันเหมือนคนโง่ แต่ฉันก็ยังทำลงไป เมื่อฉันไม่ได้นายมาก็อย่าคิดว่าฉันจะยอมยกนายให้คนอื่นเลย” มือบางถือคัตเตอร์สีเงินขึ้นมาและมานั่งลงที่เตียงตามเดิม ก่อนจะกดให้ปลายมีดสไลด์ออกมาช้าๆ และรูกิก็ดื่มวายแก้วที่ตัวเองถือขึ้นมาจนหมดและโยนแก้วนั้นทิ้งอย่างไม่ใยดี เสียงแก้วแตก สร้างความตกใจให้ร่างสูงไม่ใช่น้อย เศษแก้วร่วงกระจายเต็มพื้นเกล็ดเล็กๆ ต้องแสงไฟระยิบระยับดูสวยงามแต่มันกลับเป็นสิ่งที่อันตราย


“รู้ไหมว่าทำไมนายถึงชาไปทั้งตัว นายรู้สินะว่านี่ไม่ใช่อาการปกติของคนเมา ไม่ต้องกลัวนะ อีกไม่นานฉันก็จะเป็นอย่างนาย” รูกิบอกขณะที่อุรุฮะได้แต่มองหน้าของรูกิด้วยสีหน้าตื่นตระหนก


เค้าไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่ารูกิจะรักเค้าได้ถึงขนาดนี้ เสียใจที่ต้องทำให้อีกฝ่ายเจ็บปวดแต่ในเมื่อเค้าไม่ได้รักรูกิมากเกินไปกว่าเพื่อนเลย เค้าจึงไม่อยากฝืนตัวเองมาคบกับรูกิ เพราะรังแต่จะเจ็บปวดด้วยกันทั้งสองฝ่าย


“ฉันคิดว่า ตอนนี้ฉันอาจจะบ้าไปแล้วก็ได้ที่ทำแบบนี้” รูกิพูดก่อนที่จะจ่อปลายคัตเตอร์ลงบนหน้าอกของร่างสูงตรงตำแหน่งที่คิดว่ามีหัวใจกำลังเต้นอยู่เบื้องล่าง


“ถึงฉันจะมีความสุขที่ได้อยู่ใกล้ๆ นาย แต่นายรู้อะไรมั๊ย.....หัวใจฉันเจ็บปวดทุกครั้งเวลาเห็นหน้านาย เวลาเห็นรอยยิ้มของนาย เวลาที่นายพูดถึงคนของนาย มันเจ็บปวดจนฉันไม่สามารถบรรยายให้นายฟังได้หรอกอุรุฮะ” มือสวยค่อยๆ บรรจงกรีดคัตเตอร์ลงไปตรงนั้นลึก และลึกขึ้น


เลือดสีแดงสดค่อยๆ ไหลออกมาอย่างไม่มีทีท่าว่าจะหยุด แต่รูกิยังไม่หยุดแค่นั้น มือบางค่อยๆ บรรจงกรีดบริเวณหน้าอกเป็นชื่อของตัวเองลงไปบนหน้าอกของอุรุฮะ


“นายไม่เจ็บใช่มั๊ย....ฉันสลักชื่อฉันไว้บนหน้าอกของนายนะ เผื่อว่าเกิดมาชาติหน้านายจะรักฉัน จะมีฉันอยู่ในหัวใจบ้าง” รูกิก้มลงไปกระซิบถามร่างสูงที่นอนอยู่เบาๆ ตอนนี้อุรุฮะเองก็น้ำตาไหลด้วยเช่นกัน เค้าเสียที่ทุกอย่างเป็นแบบนี้ สงสารรูกิแต่ในขณะเดียวกันก็กลัวในสิ่งที่รูกิกำลังทำอยู่ตอนนี้ ถึงแม้ว่าร่างกายจะชาจนไร้ความรู้สึก แต่ในจิตใจกลับรู้สึกได้ถึงความเจ็บปวดของอีกฝ่าย


“ฉันเลว ฉันทำร้ายนายด้วยมือของฉันเอง นายเกลียดฉันใช่ไหม ไม่ขอให้นายยกโทษให้หรอกนะ แต่อย่าเกลียดฉันเลยนะ แค่นายไม่ได้รักฉันก็ทรมานมากพอแล้ว อย่าเกลียดฉันเลย” รูกิพูดพร้อมกับสะอื้น น้ำตาไหลลงมาอาบแก้มเนียนขาวนั้นหยดแล้วหยดเล่าเหมือนเลือดของอุรุฮะที่ไหลออกมาอย่างไม่มีทีท่าว่าจะหยุด ร่างบางซบนิ่งลงกับอกของอุรุฮะโดยไม่กลัวว่าเลือดจะเปื้อนตัวเองเลยแม้แต่น้อย


ลุกขึ้นนั่งอย่างเดิมโดยที่ซีกแก้มด้านขวาเปื้อนเลือดของอุรุฮะ แต่ถึงกระนั้นหน้าสวยก็ยังน่ามองอยู่ดี ก่อนที่จะเอื้อมมือไปคว้ามือของอุรุฮะขึ้นมา ใช้คัตเตอร์กรีดลึกลงไปเป็นรูปหัวใจบนฝ่ามืออย่างบรรจง โดยที่ไม่มีแรงขัดขืนจากอุรุฮะเลยแม้แต่เพียงนิด


“นี่คือหัวใจของฉัน มันอยู่ในกำมือนายมานานแล้วเพียงแต่นายจะมีโอกาสรับรู้ก็วันนี้เอง” เลือดแดงฉานไหลออกจากฝ่ามือใหญ่จนดูน่ากลัว ก่อนที่รูกิจะแนบฝ่ามือข้างนั้นเข้ากับใบหน้าของตนเอง เลือดสีแดงสดเปื้อนใบหน้าสวยนั้นอย่างน่ากลัว กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปทั่วห้อง


“แย่จัง...ตอนนี้ฉันก็เริ่มจะชาแล้วเหมือนกันนะเนี่ย” รูกิพูดก่อนที่จะขยับเข้าไปนอนใกล้อุรุฮะ คัตเตอร์อันสวยยังคงถูกมือบางกำไว้อย่างแน่นหนา มือบางดึงกระดุมเสื้ออย่างไม่สนใจว่าเสื้อจะขาดหรือกระดุมจะหลุด เมื่อไร้ซึ่งสิ่งใดขวางกั้น ปลายมีดถูกกดลงบนตำแหน่งของหัวใจเช่นกัน


สองแผลลึกที่รูกิกดลงไป เท่าที่แรงตอนนั้นจะอำนวย ทำให้เลือดพุ่งออกมาอย่างน่ากลัว ก่อนที่จะยกมือข้างที่ว่างอยู่ขึ้นมา แล้วกรีดลงไปเป็นชื่อของอุรุฮะ โดยที่เจ้าตัวต้องพยายามอย่างหนักเพราะมือและร่างกายชาจนไร้ความรู้สึก ตัวหนังสือบิดเบี้ยวไปมา เลือดที่ไหลออกมาจากฝ่ามือ ผสมหยดน้ำตาหยดแล้วหยดเล่าที่ไหลลงมา แต่นั่นก็ไม่ได้ช่วยให้สีของเลือดจากลงไปมากมายนัก


“นี่คือชื่อของนาย เกิดมาชาติหน้า ฉันจะเป็นฝ่ายกุมหัวใจของนายไว้บ้างอุรุฮะ เราจะมีหัวใจของกันและกันอยู่ในมือนะ” รูกิพูดก่อนจะขึ้นไปนอนเกยกอดร่างของอุรุฮะไว้ มือบางที่เคยจับคัตเตอร์ตอนนี้ไร้ซึ่งเรี่ยวแรงที่จะจับมันให้อยู่อีกต่อไป คัตเตอร์เปื้อนเลือดหล่นลงพื้น


บนเตียงกว้างที่ขาวสะอาดที่ตอนนี้มันแต่งแต้มด้วยไปด้วยสีแดงของเลือด ร่างสองร่างนอนอยู่แนบชิดกัน
มีเสียงบอกรักดังขึ้นมาอย่างแผ่วเบา


“หลับเถอะนะ อุรุฮะที่รัก ...... ฉันรักนาย” ก่อนที่รูกิจะหลับตาลงความรู้สึกที่มีอยู่เพียงน้อยนิด ได้บอกให้รู้ว่า แขนทั้งสองข้างของอุรุฮะถูกยกขึ้นมาโอบกอดตัวเอง เพียงแค่นั้นร่างบางก็หลับตาลงด้วยน้ำตาแห่งความปลื้มปิติและรอยยิ้มที่ดูมีชีวิตชีวาที่สุด

Ending
**********